Vandaag is een ode aan de liefdeDe liefde die een ruime halve eeuw geleden begon en resulteert in een 50 jarig huwelijk van Loekie en Frans vandaag. Een ode aan de liefde die zich op vele manieren manifesteert. Na 50 jaar huwelijk is het intussen gebaseerd op vertrouwen, ervaring en vanzelfsprekendheid. Verbonden voelen op een niveau die onder het bewustzijn ligt: soms eerder weten wat er met je partner is dan hijzelf. Verbonden en vanzelfsprekend dat je de liefkozingen van de volgende en daarop volgende volgende generatie niet meer nodig hebt … een beetje overdreven vindt. Onuitgesproken signalen in het onbewuste, het vertrouwde.

Ode aan mijn liefde voor Marleen, een liefde die jaren jonger is, soms onzeker of zo’n magisch getal ooit gehaald kan worden. De geur, de perfecte imperfecties, de zielen die verbonden zijn op een manier die mijn verstand te boven gaat. Mijn hoofd, mijn jarenlange trouwe en ook wijze raadgever … staat buitenspel. Is dat onwennig, jazeker. Voelt dat goed, jazeker!

Ode aan de liefde die die 50 jaar dichter nadert. Liefde voor mijn Grote Zussen. Vanzelfsprekend, jazeker, bloeiend en veranderend in de loop der jaren, maar zelfs tijdens onze puberjaren hebben we geen gloeiende hekel aan elkaar gekregen  Van grote voorbeelden tot volwaardige partners in de uitdagingen van alledag. Liefde voor Anneloes die naast haar warmte ook haar spiegel voorhoudt en me uitdaagt mijn eigen pad te volgen. Liefde voor Francisca die binnenkort voor de derde keer gaat trouwen. Dat zou een mens cynisch kunnen maken, maar haar zien stralen zorgt dat dat wel het laatste woord is dat in je opkomt: vereniging van zielen op hun eigen wijze.

Liefde voor ‘nieuwe’ familieleden die zoveel waarde toevoegen. Facebook kent geen familiebanden voor zwagers en schoonzussen, alleen broers en zussen. Misschien is dat in mijn geval zo slecht nog niet … bij Bram, Hendrik, Hans, Floor, Theo, Yvette, Teun Wim en Demis voelt dat gewoon beter. Jan en Rie bij wie ik zo welkom ben en die me met liefde in hun hart op hebben genomen dat ik ze met alle gemak, plezier en liefde pa en ma noem.

Liefde voor Rick die ondanks soms roerige momenten opgroeit tot een jongeman die iedere ouder zich zou wensen. Soms een echte puber, maar altijd in balans. Met vertrouwen in zichzelf en zijn omgeving groeit hij, letterlijk en figuurlijk, tot een mooie man. Ook hij is mijn soulmate.

Mijn ode sluit ik –op de dag dat papa en mama vijftig jaar geleden trouwden– toch af aan mijn grote liefde Marleen. Waar onze hoofden nogal eens botsen en elkaar niet begrijpen, hebben onze lichamen en zielen allang begrepen dat we bij elkaar horen. Zag zij maar hoe mooi ze is, rook zij maar hoe lekker ze ruikt, proefde zij maar haar heerlijke smaak, hoorde zij maar wat haar stem met me doet, had ze maar enig idee hoe haar geest mij compleet maakt …

Ode aan de liefde.